Gedichten op het Monument


Hier onder staan de gedichten zoals die gisteren op het monument terecht zijn gekomen. Deze gedichten zijn ingestuurd door diverse mensen en er is uit alle inzendingen een keuze gemaakt.


Op de kopse kant staan de titel en uitleg van het monument

"Toekomst Troost Tranen"
is een geschenk aan
alle jonge mensen,
en hun vrienden
en familie, die
getroffen zijn door
een verkeersongeval,
om te laten zien dat
wij even stilstaan bij
hun verdriet.


"Future Comfort Tears"
is a gift to all
young people,
their family
and friends,
who are victims
of road accidents,
to show that we
stand by them
in their sorrow.


Directe aanleiding
tot dit
monument voor jonge
verkeersslachtoffers
was het dodelijk
verkeersongeluk op
28 november 2002
van de 16-jarige
Ted Alfrink
uit Nuenen.


En hieronder de gedichten op de achterkant van het monument


Zij die wij liefhebben en verliezen
zijn niet waar zij waren
maar zijn altijd waar wij zijn


De toekomst spat uiteen
in een felle sprankeling van licht
Een gil een zucht en tranen
Kristallen splinters
Dan duisternis
En een deur valt dicht


Count your years with smiles
not tears
Count your age by friends
not years


Het meeste licht ontdek je in de mensen die je verdriet verstaan


Ineens bestaat een tijd
van voor en na jouw laatste lach
Het licht van ervoor
schijnt op ons in de nacht erna
en geeft ons kracht


Hoor
Hoe het verkeer weer raast
Haast haast
Om ergens te komen
Maar
Jij bent nu stil
Kunt nergens meer heen
Je toekomst is je ontnomen


Door gevoelens overmand
Over hoe het ooit had kunnen zijn
In een flits een toekomst weg
En wat achterblijft is pijn


Onmacht en onbegrip
Verbijstering slaat toe
Niemand kan dit begrijpen
Niemand weet hoe


En voor wie achterblijft
Heerst een totale stilte
Hoe goed die ook wordt opgevuld
Aanwezig is de kilte


Overweldigend is het gevoel
Het raakt me telkens weer
Want zomaar plotseling ineens
Ben je er niet meer


en geen mens weet waar en hoever zijn horizon ligt


Als de start de finish is
staat alles even stil


Achter tranen van verdriet
schuilt de glimlach van
herinnering


Te zijn bij wie er niet meer is
Heel diep in je gedachten
Kan de pijn misschien verzachten
En geeft sterkte in het gemis